Bir mesele düşünün… Savcılık soruşturmayı açmış, hâkim tutuklamaları yapmış, Meclis kanunu çıkarmış, devlet mağdurun parasını iade etmeye başlamış. Siz ise o meseleyi hâlâ her sabah ilk günkü gibi manşete taşıyorsunuz. Buna habercilik denmez; buna kampanya denir.

Fon meselesinde bugün geldiğimiz nokta tam olarak budur.

Önce kayda geçirelim. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı soruşturmayı 19 Ağustos'ta başlattı, tasfiye kararları 17 Eylül'de alındı.

Adalet Bakanı Akın Gürlek'in 9 Kasım 2026 günü açıkladığı tabloya göre dosyada 464 şüpheli var; 262 kişiye adli kontrol uygulandı, 40 firari için yakalama kararı çıktı, 386 gerçek ve 116 tüzel kişinin mal varlığına tedbir kondu. Tutuklu sayısı 11 Kasım 2026 itibarıyla 123.

Eski Bakan Fatma Betül Sayan Kaya da eski Takasbank Genel Müdürü Yunus Arıncı da tutuklananlar arasında. Bazı isimler hakkında rüşvet iddiaları var; iddia diyorum, son sözü yargı söyleyecek.

Paraya gelince…

420 bin 31 yatırımcıya 130,2 milyar lira ödendi, 179 bin 449 kişi anaparasının tamamına kavuştu. Cevdet Yılmaz'ın altını çizdiği ayrıntı önemli: Ödemeler "kesinlikle bütçeden değil"; fondaki kaynaklar, haksız kazançtan geri alınanlar ve el konulan mülklerle finanse ediliyor. Fatura vatandaşa değil, vurguncuya kesiliyor.

Cumhurbaşkanı Erdoğan da 9 Kasım'daki Kabine toplantısının ardından çizgiyi net çekti: "İnşallah bunda en küçük bir taviz ve tavsama olmayacak."

Ortada örtbas yok, kelepçe var.

Sessizlik yok, iade var.

Muhalefet, dört araştırma önergesinin reddini "örtbas" diye pazarlıyor.

Oysa Anayasa'nın 138. maddesi açık: Görülmekte olan bir dava hakkında yasama meclisinde yargı yetkisinin kullanılmasıyla ilgili görüşme yapılamaz, beyanda bulunulamaz. Savcının, hâkimin önündeki dosyayı Meclis kürsüsünde ikinci bir mahkemeye çevirmek denetim değil, yargıya gölge düşürmektir. Hesabı soracak makam bellidir; o makam da işini yapıyor.

Richard Feynman, Challenger faciasını inceleyen komisyonun raporuna eklediği notta şöyle yazmıştı: "Başarılı bir teknoloji için gerçeklik halkla ilişkilerin önüne geçmelidir, çünkü doğa kandırılamaz." Siyaset için de aynısı geçerli. Gerçek şu: Süreç artık adli ve idari denetim, hesap sorma aşamasındadır. Gerisi halkla ilişkilerdir.

Peki bu tabloya rağmen konu neden her gün yeniden ısıtılıyor?

Kanaatimce cevap, muhalefetin arkasındaki akılda saklı.

İYİ Partili bir Milletvekili Meclis kürsüsünden açıkça söyledi: "Bu konuyu gündemde tutmaya devam edeceğiz."

Muhalefetin denetim hakkına itirazım yok, kimse de itiraz edemez. Ama denetlemek başka, mağdurun acısını siyasi kazanıma çevirmek başka. Adalet Bakanlığı da ekimde, teyit edilmemiş manipülatif içeriklerin muhalefet milletvekilleri üzerinden dolaşıma sokulduğunu açıklamıştı.

Dikkat çekici bir nokta daha var: Bu korkunun en hevesli tellalları arasında FETÖ'nün dijital ağları da var. İletişim Başkanlığı bu yılın başında sistematik dezenformasyon ürettiğini tespit ettiği 379 FETÖ bağlantılı hesaba erişim engeli getirmişti.

17-25 Aralık'ta ekonomiyi kumpasın aleti yapmaya kalkan bir yapının bugün her fon haberine nasıl sarıldığını görmek için müneccim olmaya gerek yok. Örneği de uzakta değil. Nokta dergisinin eski yayın yönetmeni, "halkı hükümete karşı silahlı isyana tahrik" suçundan 22,5 yıl hapis cezası alıp kaçak yollarla Almanya'ya yerleşen Cevheri Güven, eylülden beri fonu sitesinin vitrininden indirmiyor.

Kaçak FETÖ'cülerin paylaştığı listelere bakın: Soruşturmayla ilgisi bile olmayan isimleri de araya sıkıştırıyorlar ki toplum tartışsın, herkes herkesten şüphelensin.

Bana göre hedef yine aynı: devlete güveni aşındırmak, millet ile devlet arasına şüphe tohumu ekmek.

Carl Sagan'ın meşhur ilkesini hatırlatalım: "Olağanüstü iddialar olağanüstü kanıtlar gerektirir." Kanıt varsa yeri adliyedir; yargı da işini yapıyor. Kanıtsız iddianın yeri ise sosyal medyanın arka sokakları.

Gelelim asıl meseleye: Türkiye'nin fondan çok daha büyük bir gündemi var.

Ekimde yıllık enflasyon yüzde 29,77 oldu; aylık yüzde 2,58'lik artış beklentinin üstünde kaldı.

Konut kaleminde yıllık artış yüzde 40,24,

Sağlıkta yüzde 43,29,

Eğitimde yüzde 48,86.

TÜRK-İŞ'e göre dört kişilik ailenin açlık sınırı 38.024, yoksulluk sınırı 123.856 lira; net asgari ücret ise 28.075 lira.

Ekonomi ikinci çeyrekte yüzde 2,3 büyüdü.

İşsizlik eylülde yüzde 8,4'e çıktı; genç kadınlarda bu oran yüzde 23,3.

Rakamların ardında insan var.

Aliağa'da bir fabrikadaki patlamada 16 işçimizi kaybettik.

Amasra'da eylül ve ekim maaşlarını alamayan madencilerden 65'i kendini yerin 580 metre altına kapattı.

Sosyal çürüme de buradan başlar: Emeğinin karşılığını alamayan, kirasını ödeyemeyen, çocuğunu okutamayan insanın umudu kurur.

Einstein 1931'de Caltech öğrencilerine "İnsanın kendisine ve kaderine duyulan ilgi, bütün teknik çabaların başlıca konusu olmalıdır" derken emeğin örgütlenmesi ve malların bölüşümü gibi çözülmemiş sorunları işaret ediyordu. Rosalind Franklin ise "Bilim ve gündelik hayat birbirinden ayrılamaz ve ayrılmamalıdır" diyordu. Siyaset de gündelik hayattan ayrılamaz!

Marie Curie 1894'te kardeşi Joseph'e yazdığı mektupta "İnsan yapılmış olanı fark etmez; yalnızca yapılması gerekeni görür" der.

Fon dosyasında yapılması gerekenin büyük kısmı yapıldı, kalanını yargı tamamlayacak. Bizim bakmamız gereken yer ise mutfak, kira, iş ve çocuklarımızın geleceğidir.

Gündemi fona hapsetmek isteyenlere sözüm şu: Hesap soruluyor, sorulmaya da devam edecek. Şimdi milletin sofrasına dönme vakti.